سبکهای شعر فارسی
سبکهای شعر فارسی
سبک از نظر لغت گداختن و ریختن طلا و نقره است.در اصطلاح ادبی روش و شیوه ای خاص که نویسنده یا شاعر ادراک و احساس خود را با آن بیان می کند.مترادف استیل اروپاییان است.
شعر فارسی را به 5 سبک تقسیم می کنند:
سبک خراسانی(ترکمنستانی)
از قرت 3 تا 6-ساده و واقعیت گرا-عاری از ترکیبات دشوار و واژه های عربی-تعبیرات وتشبیهات ساده دارد-تکرار افعال و حروف,در زیر نام شاعرانی که به این سبک شعر گفته اند وجود دارد:
فردوسی,رودکی,ناصر خسرو,دقیقی,فرخی,منوچهری
سبک عراقی(آذربایجانی)
از قرن 6 تا 9-صنایع ادبی-وفور آیات و احادیث و واژه های عربی.در زیر نام شاعرانی که به این سبک شعر گفته اند وجود دارد:
سعدی,مولوی,حافظ,خاقانی,سنایی,عطار,جامی
سبک هندی(اصفهانی)
از قرن 9 تا 12 ,ضرب المثلها کنایات و چیستان,اصطلاحات عوام,ترکیبات و معانی پیچیده.در زیر نام شاعرانی که به این سبک شعر گفته اند وجود دارد:
محتشم کاشانی,وحشی بافقی,عرفی شیرازی,کاشانی,طالب آملی,صائب تبریزی
سبک بازگشت ادبی:
از اوایل قرن 13 تحولی در شعر فارسی پدید آمد وشاعران به پیروی از دو سبک خراسانی و عراقی پرداختند.در زیر نام شاعرانی که به این سبک شعر گفته اند وجود دارد:
هاتف اصفهانی,فتحعلی خان صبا,نشاط اصفهانی,وصال شیرازی,خاآنی,سروش اصفهانی
سبک معاصر:
از حدود 100 سال پیش,تحت تاثیر آشنایی با ادبیات اروپایی و ضرورت بیان خواسته های مردم در شعر,تحولات زیادی از نظر ساختار ظاهری و محتوی در ادبیات فارسی به وجود آمد.در زیر نام شاعرانی که به این سبک شعر گفته اند وجود دارد:
ادیب الممالک فراهانی,ملک الشعرای بهار,علی اکبر دهخدا,عارف قزوینی,تقی رفعت,جعفر خامنه ای,علی اسفندیاری(نیما یوشیج)